//////

Potoczne zjawiska brzmieniowe mogą być również wy­korzystane w trakcie publicznego wykonywania utworu. Duet gitarzystów Bruck—Ross wykonując Montage Mauricio Kagela i  stosował (obok różnorodnych instrumentów muzycznych) takie przedmioty, jak-puszka z wodą, do której wrzucane były ka­mienie; jarmarczne ptaszki, które kręcone na sznurku wyda­wały świergot i szum; balon skrzeczący przy nadmuchiwaniu;kawałki drewna; elektryczny wiatraczek pobudzający swymi   śmigłami drgania różnych przedmiotów itd. Warstwa brzmie­niowa wzbogacona została ponadto takimi efektami, jak kle­panie się po twarzy z jednoczesnymi zmianami objętości jamy I    ustnej, gra na grzebieniu, westchnienia, nieartykułowane  okrzyki…

To, co pozamuzyczne, stanowiło bądź nurt ukryty (np. ekspresyjne kształtowanie aspektów utworu), bądź też akcydentalny bagaż treściowy (programowe założenia muzyki), a podlegając dys­cyplinie artystycznej poddawane było głębokiemu przekształ­ceniu. Przemiany w zakresie tworzywa muzycznego i metod jego organizacji, jakie obserwujemy w naszym stuleciu, skłoniły twórców do zainteresowania się nieartystycznymi zjawiskami brzmieniowymi. Muzyka (a ściślej biorąc — pewne jej nurty) wykracza tym samym poza sztuczną — specjalnie dla niej wytwarzaną audiosferę i powraca w obszar codzienności aku­stycznej.

Boys bandy były bardzo popularne w latach dziewięćdziesiątych. Sukcesy odnosiły takie zespoły jak Backstreet Boys czy N’Sync. Oprócz zespołów z młodymi, przystojnymi i śpiewającymi chłopakami, powstawały również żeńskie grupy, zwana girls bandami. Prawdziwymi gwiazdami były dziewczyny z grupy Spice Girls. Moda na takie grupy minęła po kilku latach, lecz muzyka, podobnie jak moda lubi powracać. Obecnie znów można zauważyć prawdziwy szał na boys bandy, zwłaszcza w Stanach Zjednoczonych i Wielkiej Brytanii. Sukcesy odnosi brytyjska grupa chłopaków z One Direction. Zespół powstał w trakcie talent show X Factor. Chłopcy nie przyszli tam jako grupa, zostali połączeni przez producentów programu. Co stało się strzałem w dziesiątkę. Okazało się, że obecnie na rynku muzycznym jest zapotrzebowanie na boys bandy. Grupa One Direction najpierw podbiła Wielką Brytanie, obecnie podbija resztę świata. Ich debiutancka płyta już znalazła się na pierwszym miejscu amerykańskiej listu Billboardu. Nastolatki są wręcz wniebowzięte.

Głównymi bohaterami są Barbara Brzozowska wraz z mężem Andrzejem i dwójką dzieci Karoliną i Danielem. Rodzina Hofferów to bliscy znajomi brzozowskich. Roman wraz Ewą, wychowują Martę i Kamila. W zasadzie, już zakończyli ten proces. Córka Romana Marta wzięła ślub z Filipem a Kamil wyprowadził się do mieszkania Igora. Losy serialu w dużej mierze związane są z rodzina Ziębów. Pani Maria to była opiekunka z domu dziecka. Wszyscy dążą ją ogromnym szacunkiem i sympatią. Obecnie zajmuje się utrzymaniem porządku na Wspólnej. Jej mąż Włodek obecnie pracuje w barze przy Wspólnej, który również jest przedsięwzięciem rodziny brzozowskich. Ich synem jest Grzegorz. Na początku serialu przebywał w więzieniu. Po opuszczeniu zakładu karnego pracował w firmie budowlanej Romana. Zdecydował się na wyjazd za granicę, gdzie zaginął. Obecnie poszukuje go rodzina wraz  żoną Żanetą Kopeć, która z Grzegorzem ma córkę Manie. To w skrócie opis serialu, który pochłonął setki tysięcy oglądaczy. Nie ma się czemu dziwić gdyż jest to serial o zwykłych ludziach, tacy jak my.

Kultura człowiekowi nie jest obca. Mianowicie każdego dnia korzysta się z przekazu informacji, relaksu, na przykład telewizja czy Internet. Film jest znany, ludzie potrafią godzinami przesiadywać przed ekranem i obserwować fikcyjne historię. Jest to coś w rodzaju pomocy, ludzie mogą odciąć się od chaosu życiowego, poznać kłopoty innych z dystansem. Niektóre produkcję potrafią być naprawdę pouczające, przedstawiające prawdziwie problemy o których człowiek nie zdaję sobie w ogóle sprawy. Nowoczesność pozwala na obiektywizm, obserwację wielu aspektów. Ciężko wyobrazić sobie funkcjonowanie bez tego rodzaju przyjemności, człowiek na pewno nie wiedziałby co ze sobą zrobić. Nagle wszystko znika, nie ma radia, kina, bez wątpienia nastąpiło by wielkie zamieszanie. Ważne, aby społeczeństwo doceniało to co teraz jest dostępne, kiedyś nie można było sobie pozwolić na takie atrakcję. Jeśli będzie się pielęgnowało powyższe sukcesy można liczyć na jeszcze szerszy rozwój. Jest jeszcze wiele pomysłów zarówno na film jak i muzykę.

Obecność fortepianu d siedzącego przy nim wykonawcy skupia uwagę publiczności, a przedłużające się oczekiwanie na początek występu (który faktycznie nigdy nie nastąpi) jest źródłem nerwowej reakcji, której objawy -akustyczne tworzą jedyną warstwę brzmieniową utworu. Po- .dobny efekt — tyle że bez muzycznych rekwizytów — osiąg­nął Gyorgi Ligeti siedząc bez słowa w czasie.wykładu, który miał wygłosić, czym sprowokował burzliwą reakcję niedosz­łych słuchaczy, określoną potem przez Ligetiego jako produkcja muzyczna. W obu przypadkach artyści zamanifestowali swą wolę przekazania odbiorcom obowiązku wykonania zaprojektowa­nego zdarzenia muzycznego, pozostawiając sobie jedynie funk­cję stymulującą.

Repertuar efektów, po które sięgają twórcy, staje się prak­tycznie nieograniczony. Generatorem akustycznym może być np. rower, którego ..błotniki pocierane smyczkiem wydają dźwięki słyszane dzięki wzmocnieniu, a szprychy produkują *- zależnie od szybkości obrotu kola — bądź pojedyncze impul­sy perkusyjne, bądź też ciągłe brzmienia. Trzask łamanych patyków , lub makaronu, bulgotanie wody w czajniku, zgrzyt pocieranego szkła, szum wody przepływającej w rurze, dźwię­czenie blachy, to tylko niektóre przykłady stosowanych środ­ków. Wykonanie Paper Musie Beniamina Pettersona polega na darciu wielkich płacht papieru. Partytura Pas de ciną Kagela poleca, aby realizatorzy spacerując po podium pokry­tym różnymi materiałami wystukiwali laskami rytmy. La Monte Young projektuje Poemat na stoły i krzesła jako zda­rzenie wywołane przesuwaniem sprzętów (niekoniecznie tych, które wymienione są w tytule). Z pomocą aparatury elektro­nicznej sięga się też w rejony niedostępne słuchowi: Alvin Lucier umieszczając elektrody na czaszce „wykonawcy prze­kształca fale ‚mózgowe w słyszalne brzmienia.

Podobne właściwości posiada Symphony pour un homme seul Schaeffera i Henry’ego, w której fortepianowe sekwencje potraktowane zostały jako uzupełnie­nie odgłosów codzienności. Fragmenty muzyki pojawiają się w kompozycji Cage’a Williams Mix, będącej również przy­kładem montażu nagranych na taśmę efektów, ale prezentu- jąeej inny sposób ich organizacji. Materiałem są tu krótkie odcinki audycji radiowych (zarówno słownych, jak i muzycz­nych) oraz szumy- i zakłócenia emisji. Utwór sprawia wraże­nie bezwładnego manipulowania potencjometrem zakresu skali* Efekt ten osiągnięty jest na drodze zestawienia fonogramów w oparciu o mechanizm losowy wyznaczający kolejność od­cinków taśmy,, ich długość, kierunek przesuwu itd.

Sposoby wykorzystania tej materii można ująć w trzy główne typy: 1) potoczne zjawiska brzmieniowe rejestrowane są na taśmie magnetofonowej i tak przygotowane tworzywo poddane zostaje obróbce kompozycyjnej; 2) do estradowego wykonania wykorzystuje się przedmioty nie należące do tra­dycyjnego instrumentarium; 3) podejmuje się działania w ist­niejącym pejzażu dźwiękowym.Metody wewnętrznej organizacji użytej materii mogą na­wiązywać do ogólniejszych sposobów postępowania twórczego bądź też być wywodzone ze specyficznych właściwości two­rzywa, a zwłaszcza ze sposobu jego istnienia. Jako najbardziej charakterystyczne metody możemy wymienić:   1)    słuchową ocenę walorów brzmieniowych i zestawianie ich według za­sady podobieństwa, stopniowych przemian, dopełniania, kon­trastowania itp.; 2) przypadkowe zestawianie obiektów brzmie­niowych przy pomocy różnych metod losowania; 3) tworzenie partytury działań, w których użyte będą określanego rodzaju źródła dźwięku.

„Nie sądźmy, aby życie takie, jakim dzisiaj jest, lub ta- | kie, jakim je uczyniono, zawierało szczególnie wiele przed- :    miotów podniosłości i egzaltacji”— pisze Antonin Artaud, który uważa, że sztuka, zwłaszcza teatr, winna być sprawczynią swoistej katharsis. Oczyszczenia z. ni jakości, bezsensowności codziennego życia. „Dla Artauda codzienne życie jest ‚spa­niem’, snem, dlatego należy się z jawy obudzić — w marze­nie senne”.Codzienność w sztuce , jako temat i tworzywo. występuje równolegle z poszukiwaniem niecodzienności, podniosłości, świę­tości. Najczęściej jednak jest ona przekształcana artystycznie, zmieniana zgodnie z wizją twórcy. Dopiero ready-mades i sztu­ka minimalna przejmują ten temat i tworzywo dosłownie, bez przekształceń i zniekształceń. Chodzi wówczas o zatarcie gra­nicy, o wejście sztuki w codzienność tak jak ona wchodzi w sztukę, być może z nadzieją na pokonanie jej podstępem.