Potoczne zjawiska brzmieniowe mogą być również wy­korzystane w trakcie publicznego wykonywania utworu. Duet gitarzystów Bruck—Ross wykonując Montage Mauricio Kagela i  stosował (obok różnorodnych instrumentów muzycznych) takie przedmioty, jak-puszka z wodą, do której wrzucane były ka­mienie; jarmarczne ptaszki, które kręcone na sznurku wyda­wały świergot i szum; balon skrzeczący przy nadmuchiwaniu;kawałki drewna; elektryczny wiatraczek pobudzający swymi   śmigłami drgania różnych przedmiotów itd. Warstwa brzmie­niowa wzbogacona została ponadto takimi efektami, jak kle­panie się po twarzy z jednoczesnymi zmianami objętości jamy I    ustnej, gra na grzebieniu, westchnienia, nieartykułowane  okrzyki…

To, co pozamuzyczne, stanowiło bądź nurt ukryty (np. ekspresyjne kształtowanie aspektów utworu), bądź też akcydentalny bagaż treściowy (programowe założenia muzyki), a podlegając dys­cyplinie artystycznej poddawane było głębokiemu przekształ­ceniu. Przemiany w zakresie tworzywa muzycznego i metod jego organizacji, jakie obserwujemy w naszym stuleciu, skłoniły twórców do zainteresowania się nieartystycznymi zjawiskami brzmieniowymi. Muzyka (a ściślej biorąc — pewne jej nurty) wykracza tym samym poza sztuczną — specjalnie dla niej wytwarzaną audiosferę i powraca w obszar codzienności aku­stycznej.

Kultura człowiekowi nie jest obca. Mianowicie każdego dnia korzysta się z przekazu informacji, relaksu, na przykład telewizja czy Internet. Film jest znany, ludzie potrafią godzinami przesiadywać przed ekranem i obserwować fikcyjne historię. Jest to coś w rodzaju pomocy, ludzie mogą odciąć się od chaosu życiowego, poznać kłopoty innych z dystansem. Niektóre produkcję potrafią być naprawdę pouczające, przedstawiające prawdziwie problemy o których człowiek nie zdaję sobie w ogóle sprawy. Nowoczesność pozwala na obiektywizm, obserwację wielu aspektów. Ciężko wyobrazić sobie funkcjonowanie bez tego rodzaju przyjemności, człowiek na pewno nie wiedziałby co ze sobą zrobić. Nagle wszystko znika, nie ma radia, kina, bez wątpienia nastąpiło by wielkie zamieszanie. Ważne, aby społeczeństwo doceniało to co teraz jest dostępne, kiedyś nie można było sobie pozwolić na takie atrakcję. Jeśli będzie się pielęgnowało powyższe sukcesy można liczyć na jeszcze szerszy rozwój. Jest jeszcze wiele pomysłów zarówno na film jak i muzykę.

Sztuka wymaga od człowieka zaangażowania i ciężkiej pracy. Zainteresowanie nie bierze się z byle powodów, potrzebne jest zaskoczenie, społeczeństwo musi być zaskoczone. Dawniej może łatwiej było zdobyć frekwencję, teraz oprócz pomysłów niezbędny jest nowoczesny sprzęt do tak zwanych efektów specjalnych. Zarówno film jak i sama muzyka prosperują na wyśmienitym poziomie, ciągle się słyszy o nowych produkcjach. Nic dziwnego, mowa tu o dużych pieniądzach, jeśli jest sukces majątek gwarantowany. Oczywiście jeśli ktoś zajmuję się sztuką dla pieniędzy raczej nie powinien mieć nadziei, że cokolwiek się uda. Żeby dojść na szczyt, trzeba przede wszystkim kochać to co się robi, być temu oddanym a nie kierować się korzyściami. Nie jest łatwo o popularność, jednak jest to możliwe, człowiek powinien być po prostu sobą. Ludzie są stworzeni do bycia obserwatorami, słuchaczami jak również twórcami. W wielu drzemię wielki talent tylko trzeba do tego dorosnąć, aby wycisnąć z niego dokładnie wszystkie soki.

Państwo ma do spełnienia wobec członków społeczeństwa wiele rozmaitych zadań. Oprócz takich fundamentalnych, jak zapewnienie bezpieczeństwa, opieka zdrowotna, dbanie o rozwój infrastruktury, aby wszyscy ludzie mieli możliwość zdobycia wiedzy a potem i pracy, ma też za zadanie dbanie o jego potrzeby kulturalne. Co oczywiste, nie może siłą narzuć upodobań, ale jak najbardziej może wyznaczać kierunki i wspierać te dziedziny, które w powszechnym mniemaniu są bardzo istotne w życiu każdego człowieka, a że ze swej natury bardzo często są niedochodowe, to muszą liczyć tu na pomoc państwa. Mowa tu o takich dziedzinach życia jak kultura i sztuka. Są to rzeczy, które teoretycznie nie są niezbędne do przeżycia, ale bez nich każde społeczeństwo w dłużej perspektywie zdecydowanie traci na swej „jakości”. A oprócz tego niezaprzeczalnymi atutami i walorami tych działalności jest ich znaczenie relaksacyjne. Dobry film, czy fascynująca muzyka, to rzeczy, których znaczenia dla dobrej kondycji człowieka nie sposób przecenić. Poprawiają humor, sprawiają, że chce się żyć, dają napędu do dalszych działań, odprężenie itp. Jednym słowem, wszystkich ich walorów nie da się wręcz wymienić.

Każda społeczność złożona jest z wielu ludzi wchodzących w jej skład. Społeczność państwa to już zazwyczaj ogromna masa ludzi. Przy takiej ilości zróżnicowanie preferencji, co do niemal każdej dziedziny życia jest absolutnie naturalne i wręcz niemożliwe do uniknięcia. To zresztą powoduje, że życie jest ciekawe i ciągle zaskakujące. To też sprawia, że telewizje muszą dostosowywać swoje programy do bardzo różnych, często sprzecznych gustów. A jeśli musza dokonywać wyborów pomiędzy nadawaniem programów dobrych jakościowo, ale trudnych, a pomiędzy programami lekkimi w treści i odbiorze, to nie co się dziwić, że zazwyczaj wybierają te łatwiejsze. Bo ludzie wolą takie. I tu też nie ma co się na to denerwować, co jest częstym tematem wielu dyskusji, jak to ludzie marnotrawią swój czas na oglądanie rzeczy, który często już następnego dnia nie będą pamiętać. Że kultura, sztuka itp. przegrywają z reality show, teleturniejami czy komediami wątpliwej jakości. Dzieje się tak, bo większość ludzi wracając do domu po ciężkim dniu pracy, nie ma siły każdego dnia skupić się na zobaczeniu czegoś ambitnego. Film, w którym dużo się dzieje, jest prosta, nieskomplikowana akcja, czy komedia, pełna nawet niewybrednych żartów jest w takim stanie zmęczenia o wiele lepiej przyswajana. Czy np. muzyka, będąca nieodłączną częścią wielu programów rozrywkowych. A nawet będąc często głównym motywem przewodnim rozmaitych show.

Sztuka oraz kultura jest dla naszego kraju niewątpliwie bardzo ważna, przede wszystkim dlatego, że jest ona również częścią naszej historii oraz tożsamości. Co więcej, na pewno każdy z nas powinien wiedzieć, że w naszym kraju znajduje się wiele różnego rodzaju muzeów, teatrów oraz galerii sztuk, które na pewno są doceniane przede wszystkim przez miłośników sztuki oraz kultury. Galerie sztuki na pewno mają szczególnie ważną rolę, bowiem prezentowana jest w nich nie tylko sztuka nowoczesna, ale również sztuka nieco dawniejsza, epoki średniowiecza czy renesansu, o której także powinniśmy pamiętać. Na pewno oglądanie dawnych obrazów nie jest łatwe, zwłaszcza dla młodych ludzi, ale niewątpliwie w ten sposób można i poznawać naszą narodową kulturę oraz historię. Oczywiście zdecydowana większość galerii sztuki organizuje przede wszystkim wystawy związane ze sztuką nowoczesną, która jest dzisiaj propagowana na różne sposoby. Każdy z nas może więc zdecydować się na odwiedzanie takich galerii i na obcowanie ze sztuką.

Książka Suzanne Collins Hunger Games, polski tytuł Igrzyska Śmierci stała się ogromnym sukcesem na całym świecie. Do tego stopnia, że powstała cała trylogia, a ostatnia książka ukazała się dwa lata temu. Pod koniec marca dwutysięcznego dwunastego roku do kin wszedł film na podstawie pierwszej książki. Spodziewano się, że stanie się on sukcesem, jednak jego skala zaskoczyła niemal wszystkich. W weekend otwarcia w samych Stanach Zjednoczonych film zarobił to pięćdziesiąt pięć milionów dolarów. Na dodatek zyskał on uznanie krytyków, otrzymując prawie dziewięćdziesiąt procent pozytywnych recenzji. Fani książki w ogromnej większości również są zachwyceni filmem i doceniają, jak wierny jest książce. Ogromnie chwali się nominowaną już wcześniej aktorkę Jennifer Lawrence, która ogrywa główną rolę w filmie – Katniss. Jej grą aktorską są zachwyceni nie tylko krytycy, ale również miłośnicy książek. Dla roli Jennifer pofarbowała swoje bujne blond włosy na ciemny brąz, zaczęła intensywnie trenować i zrzuciła na wadze.

Boys bandy były bardzo popularne w latach dziewięćdziesiątych. Sukcesy odnosiły takie zespoły jak Backstreet Boys czy N’Sync. Oprócz zespołów z młodymi, przystojnymi i śpiewającymi chłopakami, powstawały również żeńskie grupy, zwana girls bandami. Prawdziwymi gwiazdami były dziewczyny z grupy Spice Girls. Moda na takie grupy minęła po kilku latach, lecz muzyka, podobnie jak moda lubi powracać. Obecnie znów można zauważyć prawdziwy szał na boys bandy, zwłaszcza w Stanach Zjednoczonych i Wielkiej Brytanii. Sukcesy odnosi brytyjska grupa chłopaków z One Direction. Zespół powstał w trakcie talent show X Factor. Chłopcy nie przyszli tam jako grupa, zostali połączeni przez producentów programu. Co stało się strzałem w dziesiątkę. Okazało się, że obecnie na rynku muzycznym jest zapotrzebowanie na boys bandy. Grupa One Direction najpierw podbiła Wielką Brytanie, obecnie podbija resztę świata. Ich debiutancka płyta już znalazła się na pierwszym miejscu amerykańskiej listu Billboardu. Nastolatki są wręcz wniebowzięte.

Głównymi bohaterami są Barbara Brzozowska wraz z mężem Andrzejem i dwójką dzieci Karoliną i Danielem. Rodzina Hofferów to bliscy znajomi brzozowskich. Roman wraz Ewą, wychowują Martę i Kamila. W zasadzie, już zakończyli ten proces. Córka Romana Marta wzięła ślub z Filipem a Kamil wyprowadził się do mieszkania Igora. Losy serialu w dużej mierze związane są z rodzina Ziębów. Pani Maria to była opiekunka z domu dziecka. Wszyscy dążą ją ogromnym szacunkiem i sympatią. Obecnie zajmuje się utrzymaniem porządku na Wspólnej. Jej mąż Włodek obecnie pracuje w barze przy Wspólnej, który również jest przedsięwzięciem rodziny brzozowskich. Ich synem jest Grzegorz. Na początku serialu przebywał w więzieniu. Po opuszczeniu zakładu karnego pracował w firmie budowlanej Romana. Zdecydował się na wyjazd za granicę, gdzie zaginął. Obecnie poszukuje go rodzina wraz  żoną Żanetą Kopeć, która z Grzegorzem ma córkę Manie. To w skrócie opis serialu, który pochłonął setki tysięcy oglądaczy. Nie ma się czemu dziwić gdyż jest to serial o zwykłych ludziach, tacy jak my.

Obecność fortepianu d siedzącego przy nim wykonawcy skupia uwagę publiczności, a przedłużające się oczekiwanie na początek występu (który faktycznie nigdy nie nastąpi) jest źródłem nerwowej reakcji, której objawy -akustyczne tworzą jedyną warstwę brzmieniową utworu. Po- .dobny efekt — tyle że bez muzycznych rekwizytów — osiąg­nął Gyorgi Ligeti siedząc bez słowa w czasie.wykładu, który miał wygłosić, czym sprowokował burzliwą reakcję niedosz­łych słuchaczy, określoną potem przez Ligetiego jako produkcja muzyczna. W obu przypadkach artyści zamanifestowali swą wolę przekazania odbiorcom obowiązku wykonania zaprojektowa­nego zdarzenia muzycznego, pozostawiając sobie jedynie funk­cję stymulującą.

Repertuar efektów, po które sięgają twórcy, staje się prak­tycznie nieograniczony. Generatorem akustycznym może być np. rower, którego ..błotniki pocierane smyczkiem wydają dźwięki słyszane dzięki wzmocnieniu, a szprychy produkują *- zależnie od szybkości obrotu kola — bądź pojedyncze impul­sy perkusyjne, bądź też ciągłe brzmienia. Trzask łamanych patyków , lub makaronu, bulgotanie wody w czajniku, zgrzyt pocieranego szkła, szum wody przepływającej w rurze, dźwię­czenie blachy, to tylko niektóre przykłady stosowanych środ­ków. Wykonanie Paper Musie Beniamina Pettersona polega na darciu wielkich płacht papieru. Partytura Pas de ciną Kagela poleca, aby realizatorzy spacerując po podium pokry­tym różnymi materiałami wystukiwali laskami rytmy. La Monte Young projektuje Poemat na stoły i krzesła jako zda­rzenie wywołane przesuwaniem sprzętów (niekoniecznie tych, które wymienione są w tytule). Z pomocą aparatury elektro­nicznej sięga się też w rejony niedostępne słuchowi: Alvin Lucier umieszczając elektrody na czaszce „wykonawcy prze­kształca fale ‘mózgowe w słyszalne brzmienia.

Podobne właściwości posiada Symphony pour un homme seul Schaeffera i Henry’ego, w której fortepianowe sekwencje potraktowane zostały jako uzupełnie­nie odgłosów codzienności. Fragmenty muzyki pojawiają się w kompozycji Cage’a Williams Mix, będącej również przy­kładem montażu nagranych na taśmę efektów, ale prezentu- jąeej inny sposób ich organizacji. Materiałem są tu krótkie odcinki audycji radiowych (zarówno słownych, jak i muzycz­nych) oraz szumy- i zakłócenia emisji. Utwór sprawia wraże­nie bezwładnego manipulowania potencjometrem zakresu skali* Efekt ten osiągnięty jest na drodze zestawienia fonogramów w oparciu o mechanizm losowy wyznaczający kolejność od­cinków taśmy,, ich długość, kierunek przesuwu itd.

Sposoby wykorzystania tej materii można ująć w trzy główne typy: 1) potoczne zjawiska brzmieniowe rejestrowane są na taśmie magnetofonowej i tak przygotowane tworzywo poddane zostaje obróbce kompozycyjnej; 2) do estradowego wykonania wykorzystuje się przedmioty nie należące do tra­dycyjnego instrumentarium; 3) podejmuje się działania w ist­niejącym pejzażu dźwiękowym.Metody wewnętrznej organizacji użytej materii mogą na­wiązywać do ogólniejszych sposobów postępowania twórczego bądź też być wywodzone ze specyficznych właściwości two­rzywa, a zwłaszcza ze sposobu jego istnienia. Jako najbardziej charakterystyczne metody możemy wymienić:   1)    słuchową ocenę walorów brzmieniowych i zestawianie ich według za­sady podobieństwa, stopniowych przemian, dopełniania, kon­trastowania itp.; 2) przypadkowe zestawianie obiektów brzmie­niowych przy pomocy różnych metod losowania; 3) tworzenie partytury działań, w których użyte będą określanego rodzaju źródła dźwięku.

„Nie sądźmy, aby życie takie, jakim dzisiaj jest, lub ta- | kie, jakim je uczyniono, zawierało szczególnie wiele przed- :    miotów podniosłości i egzaltacji”— pisze Antonin Artaud, który uważa, że sztuka, zwłaszcza teatr, winna być sprawczynią swoistej katharsis. Oczyszczenia z. ni jakości, bezsensowności codziennego życia. „Dla Artauda codzienne życie jest ‘spa­niem’, snem, dlatego należy się z jawy obudzić — w marze­nie senne”.Codzienność w sztuce , jako temat i tworzywo. występuje równolegle z poszukiwaniem niecodzienności, podniosłości, świę­tości. Najczęściej jednak jest ona przekształcana artystycznie, zmieniana zgodnie z wizją twórcy. Dopiero ready-mades i sztu­ka minimalna przejmują ten temat i tworzywo dosłownie, bez przekształceń i zniekształceń. Chodzi wówczas o zatarcie gra­nicy, o wejście sztuki w codzienność tak jak ona wchodzi w sztukę, być może z nadzieją na pokonanie jej podstępem.